Müzisyenler Odası
Ressamlar Odası
Fotoğrafçılar Odası
Yönetmenler Odası
Mızraklara Yürüyüş
Mızraklarla Yürüyüş
Bir katilin içinden uyanıyor gözlerim.
Kendi sebeplerinin maktulüyüm.
Uğramış birer birer tufanlara,
delik deşik olmuş gemiler mızraklarla.
Güneş gemiye yaklaşıyor;
gemi, menziline varamıyor.
Mızraklar saplanıp kalıyor;
yalnız delik deşik değil, tutkala bulanmış.
Mızraktan tutkallar… Gören kirpi sanır.
Fırlatırsa mızrakları, gemiler batar;
mızraklar da batar.
Sancını kovuvermek, kendini de kovuvermek olmuştur öyle ki,
sen mızraklarınsın.
Mızraklarınsın sen.
Bir hikâye, bir insan gösteriveriyor;
sancıdan yorganlara,
ve hatta daha da ağırca topraklara yumulup
seyre ara vermek isterken.
Çok yakından başka hikâyeler beliriyor.
Yedirip, içirip, kuşandırmış olduğun sancılar...
Onlar, onlar...
Çok uzak da değiller onlar — çok yakından.
Sonra uzaklardan bir hikâye seriveriyor önüne Yaradan,
kandan pas bağlamış ayaklarınla yürüyesin diye,
ve böylelikle ışıldasın ayakların.
Artık istikamet yeniden bellidir:
Gök üzerine çökecek,
yer ayağının altından çekilecek.
Susuz kalacak, ısınmayacaksın,
ve dosdoğru yürüyeceksin.
Dosdoğru olacaksın.
Ayıplar, günahlar irin gibi akacak üzerinden;
kabuk tutmayacak yaraların,
tüm pislikler atılana dek.
Sen bilmezsin.
