Bir kavgadır.

Ehlileştirmeye çalıştığımız

vahşi bir kavga.

İçte ve dışarıda bulunan.

Büyük çoğunluğu itaat eder;

“düzen böyledir” der.

Az evvel doğup yürüyen kuzu misali

ayak uydurur.

Bir kısmı,

çok az bir kısmı

ayak direr.

Bu, bir ayrıcalıktan çok

insanın kaderini inşa eden bir lanete dönüşür.

Yani değiller övülesi.

Yapabildikleri;

merhamet etmek

ve rahmet beklemek.

Yaşarken de,

öldüklerinde de.

Yani hakikate kavuştuklarında.

Onlar,

ne yapsan burayı

bir vazife haricinde göremezler.

Takdir;

ne olursa olsun

boyun eğer hale gelmişlerdir.

Ancak takdirin sahibine.

Araya girmeye çalışanlara değil.

Birçokları onları

ehil ve yumuşak görür.

Gururları vardır,

ancak çiğnetirler.

“Sahibinedir!” der, çiğnetirler.

Kendini sahip sananlara değil.

Sığınakları,

düştükleri mevzilerdir.

Kaçmaya tenezzül etmezler.

Onlar görülmeyecektir.

Mühim olmak

tercihleri de değildir,

kaderleri de.

Diller, onların dilleridir.

İç acıtan çıtırtılar onlarındır.

Mekânsız

ve isimsizdirler.

Onlar bir soluk alır,

ondan bir can bulur

ve var güçleriyle savaşırlar.

Bir yere tutunmazlar.

Bir ses vardı evvelinde.

Onu da sedayla gömdüler.

Onlar;

kimsesiz kalabalık kimseler.